فرگرد
در فرگرد دوم «وندیداد» آمده است که اقوام سرماگریز آریایی در زمان جمشید، زمستان کشندهای را تجربه کردند و با راهنمایی اهورهمزدا از هر موجود زندهای یک زوج سالم و بهنژاد از این موجودات از سرما جان به در بردند و حیاتی دوباره به زمین دادند که احتمالاً موجودات کنونی روی کرۀ زمین از تخمۀ آنهایند . این فرگرد بیانکنندۀ دگرگونی شگفتیآوری در اوضاع اقلیمی و انقلاب جوی، سردشدن هوا و بارش برف بسیار، و سپس ذوبشدن برف و بروز توفانی شدید است که همهچیز را به نابودی خواهد کشانید (یادآور توفان نوح). اهورهمزدا پیش از بروز این فاجعۀ بزرگ، به جمشید دستور میدهد تا شهر و مجموعهای زیرزمینی بسازد که بتوان زوجهایی از سالمترین و بهنژادترین انسانها، گیاهان و حیوانات را در آن جای داد تا از توفان در امان بمانند و کار جهان بعد از آن حادثه ادامه یابد. در همین بخش از «وندیداد»، اهورهمزدا طرح کـامل ساخت این شهر را بـه جمشید آموزش میدهد . این نخستین شهرِ اسطورهای ایران و پناهگاه زیرزمینی بزرگ «ورِ جمکرد» (باروی جمساخته) نام دارد و یکی از کهنترین نمونههای شهرسازی در فرهنگ بشری است که در زمان جمشید، از پادشاهان پیشدادی ایران، برای گریختن از زمستانی سخت و کشنده ساخته شده است. اهورهمزدا پسر زردشت را مهتر آنجا و خود زردشت را موبد موبدان آنجا تعیین، و مرغ اساطیری کَرشِف (مرغ سخنگو، سرور مرغان که او را چرک مینامند) را مأمور کرد تا دین مزداپرستی را به آنجا برد و رواج دهد در ور جمکـرد، اوستا را بـه زبان مرغان میخوانند.
